CastlevaniaBelmont's Curse

Selam sevgili arkadaşlar! Ekim ayı oyun piyasası için oldukça hareketliydi. Ama bu ayın asıl haberi, KONAMI'nin yıllardır rafta beklettiği kırbacı sonunda yeniden ele almasıydı. Seri bu eylülde kırkıncı yaşını doldurdu ve doğum günü hediyesi olarak 15 Ekim'de PS5, Xbox Series X|S ve PC'ye CASTLEVANIA: BELMONT'S CURSE geldi. (Steam sayfası 14 Ekim diyor, büyük ihtimalle saat dilimi farkı.) Oyunu KONAMI ile birlikte EVIL EMPIRE geliştirmiş. Bu isim size tanıdık geliyorsa nedeni şu: DEAD CELLS'i yıllarca yaşatan, ona yamalar ve ek paketler yapan ekip onlar. DEAD CELLS'in asıl stüdyosu MOTION TWIN de bu projede danışman olarak yer almış. Kırbaç Belmont'larda, el ise roguelite ustalarında. Hemen kafalarda soru işareti belirdiğini görür gibiyim: bu bir Castlevania mı, yoksa Castlevania kostümü giymiş bir DEAD CELLS mi? Lafı fazla uzatmadan oyunumuza geçelim.

Bu yazının neye dayandığını baştan söyleyeyim. Oyunu bu dergi için kimse oynamadı. Buradaki hüküm oyunun kendi sistemlerinden, mağaza bilgilerinden ve oyuncuların anlattıklarından çıkıyor. Önce Steam'deki kullanıcı yorumlarına, sonra öteki incelemelere baktım.

Hikâyemiz 1499 yılında Paris'te geçiyor. Bu tarih CASTLEVANIA III: DRACULA'S CURSE'ten 23 yıl sonrası demek. Başrolde Trevor Belmont'un kızı Rose Belmont var. Elinde ailenin meşhur kırbacı Vampire Killer, yanında başka silahlar ve yetenekler. Paris sokaklarından yer altı mezarlarına (katakomp), oradan da tahmin edeceğiniz gibi Drakula'nın şatosuna iniyorsunuz. Tür metroidvania: kilitli kapılarla dolu büyük bir harita, yeni yetenek kazandıkça açılan yollar, geri dönüp keşfetme. Oyun tek kişilik, iki kişilik mod yok. Kardeşinizle omuz omuza kırbaç sallamayı umuyorsanız bu sefer olmayacak.

Şimdi işin güzel tarafına geçelim. Oyuncuların da incelemecilerin de neredeyse hep birlikte övdüğü şey dövüş. Hareket, haritada dolaşma ve bulmacalar da aynı övgüyü alıyor. Zaten EVIL EMPIRE'dan beklenen de buydu. DEAD CELLS'in o akıcı, tuşa bastığınız anda karşılık veren kontrol hissi buraya taşınmış görünüyor. Klasik Castlevania'ların ağır, hesaplı zıplamasını sevenler için bu bir değişiklik. Ama oyuncuların büyük kısmı bu değişiklikten şikâyetçi değil.

Ehh, her güzel şeyin bir "ama"sı vardır. Bu oyunun ilk "ama"sı zorluk eğrisi. Oyuncular ve incelemeciler aynı şeyi söylüyor: açılış oldukça cezalandırıcı, oyunun sonlarına doğru ise iş fazla kolaylaşıyor. Yani ilk saatlerde terleyeceksiniz, son saatlerde rahatlayacaksınız. Bunun tersi olması gerekmez miydi? İkinci "ama" Paris haritası. Harita büyük ama hızlı seyahat noktaları az, bu yüzden aynı sokakları defalarca yürüdüğünüzü söyleyenler oldukça fazla. Metroidvania'da geri dönmek türün kendisidir, ama yürüyüş uzadıkça keşif zevki tek düzeliğe dönüyor. Üçüncü "ama" müzik. Bir Castlevania için bu ağır bir eleştiri, çünkü bu seri müziğiyle ün yapmış bir seridir. Pek çok incelemeye göre müzikler akılda kalmıyor. Hikâye de ince bulunuyor: Rose'un ailesiyle ilgili kurulan dram, haritanın büyüklüğüne yetişemiyormuş.

Burada ise oyunu ayakta tutan şey ellerinizin hissettiği. Ruh biraz geride kalmış.

Bazı incelemeciler bir de şunu söylüyor: oyun bir metroidvania olarak bir Castlevania olarak olduğundan daha başarılı. Bu ince ama önemli bir ayrım. SYMPHONY OF THE NIGHT'ı açtığınızda gotik atmosferi, müziği ve şatonun kendisi sizi içine çekerdi. Burada ise oyunu ayakta tutan şey ellerinizin hissettiği. Ruh biraz geride kalmış.

Sayılara bakalım. Steam'de İngilizce yazılmış kullanıcı yorumları 4.368 yorumdan %85 olumlu, yani "Çok Olumlu". Bütün dillerdeki yorumları sayan bir üçüncü taraf site %73 olumlu oran veriyor (5.683 yorum). Bu rakamı doğrulayamadım, ama aradaki fark dikkate değer: İngilizce dışındaki oyuncular oyuna daha soğuk bakıyor olabilir. Eleştirmen tarafında OpenCritic ortalaması 114 incelemeden 84, eleştirmenlerin %95'i oyunu tavsiye ediyor. Metacritic ortalaması 86 civarında bildiriliyor. Famitsu 40 üzerinden 32 vermiş. Puanlar 5 üzerinden 3 ile 10 üzerinden 10 arasında oldukça geniş bir alana yayılıyor. Övenler de yerenler de aynı şeylerin altını çiziyor. Övenler dövüşe, yerenler haritaya ve tempoya bakıyor.

Teknik bilgilere geçelim. PC'de en az Windows 11, Core i5-8400, 16 GB RAM ve GTX 1650 istiyor. Önerilen sistem Core i5-10400 ve RTX 3060. Diskte 10 GB yer kaplıyor. Bu türden bir 2D oyun için 16 GB RAM şartı bana biraz fazla geldi, ama napalım, devir bu devir. Steam başarımları, Cloud kaydı ve Family Sharing var. Aman dikkat: 11 dil desteği var ama Türkçe yok. İngilizceniz menülere ve kısa diyaloglara yetiyorsa sorun değil, hikâye zaten oyunun en güçlü yanı değil.

Fiyat konusu biraz karışık. KONAMI kendi sayfasında fiyat vermiyor. Steam Japonya'da Standard sürüm 3.850 yen, Midnight sürüm 4.950 yen. SteamDB'ye göre ABD fiyatı 29,99 dolar. Bunu mağaza sayfasında kendim teyit edemedim, Türkiye fiyatına da bakılmadı. Siz satın almadan önce mağaza sayfasına bir göz atın. Midnight sürümü 71 parçalık bir ses ve çizim galerisi, Trevor ve Sypha tarzı kostümler ve Family's Grace adlı bir relic (oyun içi eşya) ekliyor. Ön sipariş ya da erken alım yapanlara Rose için Alucard tarzı bir kostüm verilmiş. Bazı Avrupa mağazalarında SteelBook kutu ve Katsuya Terada çizimli bir tarot kartı da var. Müziği zaten zayıf bulunan bir oyunda 71 parçalık galeri için fazladan para vermek bana mantıklı gelmiyor. Bence Standard sürüm yeter. Switch sahibi arkadaşlar biraz daha bekleyecek: KONAMI, Switch sürümünün tarihini sonra açıklayacağını söylüyor. Switch'te çıktığını yazan haberler var, ama KONAMI'nin kendi sayfası bunu doğrulamıyor.

Şimdi puana gelelim. Verdiğim puan 80. Neden daha yüksek değil? Bu serinin altın standardı her zaman atmosfer ile müziğin birleşmesiydi ve oyun tam bu iki noktada zayıf bulunuyor. Buna dengesiz zorluk eğrisi ve hızlı seyahati cimri, yorucu bir harita da ekleniyor. Bunlar küçük kusurlar değil, metroidvania'nın ana damarına dokunan kusurlar. Neden daha düşük değil? Çünkü bu türde oyuncuyu asıl tutan şey dövüş ve hareket, oyun da bu konuda neredeyse tartışmasız övülüyor. İngilizce yorumlarda %85 olumlu oran ve yüzü aşkın eleştirmenin 84 ortalaması da bu övgünün tesadüf olmadığını gösteriyor. Yıllardır yeni bir 2D Castlevania bekleyen oyuncular için bu sağlam ve oldukça iyi bir dönüş.

Kime tavsiye ederim? DEAD CELLS'in dövüş hissini sevip daha büyük, keşif ağırlıklı bir harita isteyenler hiç düşünmeden alsın. SYMPHONY OF THE NIGHT'taki gotik büyüyü arayan eski Castlevania hayranları ise beklentilerini biraz düşürsün ya da bir indirimi beklesin. Sizin Rose Belmont'la aranız nasıl? Oyunu oynayan arkadaşlar düşüncelerini, buldukları gizli odaları ve zorluk eğrisi hakkındaki yorumlarını bana yazsın. Mektuplarınızı bekliyorum. Bol kırbaçlı günler dilerim.