Wolves in the Throne RoomEstuary

Beş yıl boyunca uzun çalar yapmayıp ormanda kendi işine bakan, kimseye yaranmaya çalışmayan ender gruplardan biri Wolves in the Throne Room. Primordial Arcana 2021'de çıkmıştı, arada 2023'te Crypt of Ancestral Knowledge EP'si geldi, o kadar. Şimdi Estuary çıktı: altı parça, kırk sekiz dakika civarı (bu süre resmî bir kaynaktan değil, o yüzden kesin diye yazmıyom).

Konu acaip. Uygarlık biteli bin yıl olmuş, şehirleri orman geri almış. Harabelerde eski ruhlar dolaşıyor, elden geçirilmiş elektrik şebekesiyle çalışan tapınaklar var, çürüyen rüzgâr türbinlerinin etrafında dinler kurulmuş. Mutant yaratıklar, açık kapılar falan da cabası. Rüzgâr türbinine tapan bi tarikat fikri bence tek başına albüm almaya yeter (ben de enerji faturasına tapıyom zaten, o başka). Kayıtları grup kendisi yapmış, çoğunu Olympia'daki kendi stüdyoları Owl Lodge'da. Nicholas Wilbur'un davulları ise Anacortes'te kiliseden bozma bi stüdyoda, The Unknown'da çekilmiş. Plak şirketi bunu grubun en ham, en oynak işi diye satıyor ve black metal'e gürültülü industrial dokular karıştırıldığını söylüyor. Bu tabii şirketin lafı.

Yalnız hüküm onların değil, sayıların. Benim elimdeki tek şey kâğıt üstündekiler ve dinleyenlerin anlattıkları, bunu baştan söylüm. Eleştirilerin puanları 10 üzerinden 8 ile 9 arasında, Kerrang! 5 üzerinden 4 vermiş. Herkesin üstünde durduğu yerler aynı: analog kokan ama devasa bi sound, eskisine göre daha anlaşılır vokaller, korolar ve org dokuları. En çok adı geçen parçalar "Knights of Tiamat" ile yaklaşık sekiz dakikalık ilk single "Ghosts Among the Obelisks". Şikâyet de var ve haklı bi şikâyet: hemen her parça aynı kapıdan giriyormuş, önce ambiyans ya da feedback geliyor, sonra rifler. Ara bölüm ve folk dokunuşu da azmış. Grubun en iyi albümlerini bir arada tutan şey tam da bu nefes yerleriydi, sıkıntı burda.

Kadro konusunda Relapse'in künyesi Nathan Weaver, Kody Keyworth, turne basçısı Galen Baudhuin ve Wilbur diyor. Aaron Weaver'ın bu kayıtta olduğunu söyleyen birincil bi kaynak bulamadım, uyduracak da diilim.

Rüzgâr türbinine tapan bi tarikat fikri bence tek başına albüm almaya yeter (ben de enerji faturasına tapıyom zaten, o başka).

Plaklar 24.99 ile 28.99 dolar arasında, renkli baskıların bazıları 100, 141, 233 adetle sınırlı. Gümüş orman parıltısı neyse artık (ne demekse?). Siyahı alın, müzik aynı müzik.

Puanı neden daha yüksek vermiyorum? Altı parçanın altısı aynı biçimde açılıyorsa albüm bi süre sonra kendine benzer, bu da eksi puan bence. Neden daha düşük vermiyorum? Çünkü beş yıl sonra gelip konseptiyle, kendi elleriyle yaptıkları prodüksiyonla ve üzerinde neredeyse herkesin anlaştığı iki ağır parçayla, sağdan soldan değil kendi köklerinden besleniyorlar. Kendini tekrar eden bi türde taviz vermeden ayakta kalmak az iş diil. Alın...