AnthraxCursum Perficio

Big Four'un hep "dördüncüsü" diye anılan, en çok hafife alınan ayağı Anthrax, on yıl susup sonunda on ikinci albümünü çıkardı. Hüküm baştan belli olsun: kimseyi utandırmıyor, ama kimseyi duvara da tırmandırmıyor. 18 Eylül'de Nuclear Blast'tan (Kuzey Amerika'da Megaforce'tan) çıkan "Cursum Perficio", 2016'daki "For All Kings"ten bu yana ilk stüdyo albümü. Prodüksiyonu Jay Ruston'la grup birlikte yapmış, kayıtlar da Dave Grohl'ün Studio 606'sında alınmış. Kayda 2022'de mi 2023'te mi girdikleri bile kaynağa göre değişiyor (on yıl bekletince olur böyle). Kadro tanıdık: Belladonna mikrofonda, Scott Ian ile Jonathan Donais gitarda, Frank Bello basta, Benante davulda.

İsim Latince, kabaca "yolculuğum bitti" demek. Benante'nin bu sözü Marilyn Monroe'nun evindeki bi levhada gördüğü anlatılıyor. Veda albümü mü? Grup "illa ki son değil" diyor, Scott Ian ise ağzından bişeyler kaçırıyor. Bilmiyoruz, bilmediğimizi de yazıyoruz. Elveda edebiyatı yapanlara inanmayın.

Gelelim işin kendisine. Övgünün çoğu aynı yere gidiyor: riflere, Benante'nin davuluna, Ian ile Donais'in gitar işçiliğine, bir de 6:08'lik isim parçasına. Blabbermouth 8/10 vermiş ve "The Edge of Perfection"ı Belladonna geri döndüğünden beri yazdıkları en iyi şarkı sayıyor. Riff 7/10'da kalmış. Şikâyetler de bir yerde toplanıyor ve bence haklılar. 1:07'lik intronun ardından albüm hızlı bi parçayla açılmıyor, 5:34'lük orta tempolu "The Long Goodbye" ile açılıyor. Thrash albümünün ilk vuruşu bu olmamalı (!) "Infectious" ve "T.O.M.B." ancak birkaç dinleyişte açılıyormuş, bazı yerler de fazla tahmin edilebilir bulunmuş. 53 dakikalık bir albümde yavaş ısınan parçalar birikince süre hissediliyor. Single seçimi ise isabetli: "It's for the Kids", "The Edge of Perfection" ve "Everybody's Got a Plan" albümün en sıkı yüzü. "Edge of Perfection"ın klibini Oscarlı Joel Harlow çekmiş, içinde Rick Baker da var. Satış tarafı da fena gitmemiş: İngiltere'de Rock & Metal listesinde 1 numara, Almanya'da 5, Billboard 200'de 27.

Elveda edebiyatı yapanlara inanmayın.

Puan neden daha yüksek değil? Çünkü açılış sendeliyor ve ortadaki uzun parçalar albümü ağırlaştırıyor. Bu kadar beklemenin karşılığında tek bir sürpriz bekleyen haklı. Neden daha düşük değil? Çünkü rif yazımı, davul ve en iyi üç dört parça, bu yaştaki bir grubun çoğu çağdaşının yapamadığı kadar diri. Bir de fiyat meselesi var: CD 17,99 avro, mermer desenli ve kapağı açılınca pop-up çıkan (!) 2LP 32,99 avro. Plak koleksiyoncusu ağlayarak ödeyecek, gerisi CD'yle idare etsin, valla.

Alın. Ama ilk iki parçada pes etmeyin, asıl mesele beşinci parçada başlıyor...