ArchgoatNightbringer, Lightbringer

Otuz yedinci yılına giren, kafası hâlâ aynı mahzende duran ender gruplardan biri Archgoat. Fin ikizler beş yıl ses vermedi, Worship the Eternal Darkness'tan (2021) bu yana ilk uzunçalarları 11 Eylül'de Debemur Morti'den çıktı. Herifler bu sefer acele etmiyor (nihayet mi, yazık mı, ona birazdan geleceğiz). Tempolar düşük, ritüel havası ağır, klavyeyle çanlar da hiç olmadığı kadar önde. Yazanların büyük kısmı prodüksiyonda hemfikir: ses eskisinden temiz ve dolgun, ama o ham kenar korunmuş. Yeni oyuncaklar da var. "Reaper of Christianity"de melodik lead'ler duyuluyor, "Keys of Hell and of Death"in ortasında temiz ve melodik bir bölüm açılıyor, araya konuşma pasajları serpiştirilmiş (vaaz mı veriyolar, büyü mü okuyolar, bilemedim?). Şikâyetler de belli. Power chord rifleri kendini tekrar ediyormuş. Baştaki parçalardan biri albümün ivmesini öldürüyormuş. Hırıltılı vokal de melodik yükselişlerde ayak sürüyormuş. İlk eleştirmen notları 70 ile 80 arasında toplanmış, benim hükmüm de o bandın alt yarısında. Daha yüksek değil, çünkü tempo düşünce Archgoat'ı Archgoat yapan o pis, kafa ezen saldırganlık seyreliyor ve gruptan yalnızca vahşet bekleyen eski kafalar bunu haklı olarak eksik bulacak. Daha düşük de değil, çünkü otuz küsur yıl sonra aynı albümü bir kez daha basıp kasaya geçmek varken risk almışlar. Bu türde bunu yapan çok az. Plak meraklısına not: şeffaf kırmızı dumanlı gatefold LP etikette 23,99 euro ve "son stoklar" yazıyor, CD ve dijital fiyatı belli değil. Eski vahşeti arayanlar bir dursun, ritüeli sevenler almakta acele etsin...