The Ocean, SolarisBerlin'den Patagonya'ya yetmiş dakika

The Ocean her albümde bir konsept seçip onu ders kitabı ciddiyetiyle işleyen ender gruplardan. Bu sefer kaynak jeoloji diil, Tarkovski'nin 1972 tarihli Solaris'i. Pelagic'in tanıtımına göre bu grubun 12. stüdyo albümü. Wikipedia onuncu diyor, siz sayın artık (sıkıldım). Kayıt Berlin'de Hansa Stüdyoları'nda yapılmış, miksi Jens Bogren yapmış. Pelagial'i de Phanerozoic'leri de toparlayan herif bu. Kadroda iki yeni vokal var, Lane Shi ve Enrico Tiberi. Misafirler arasında Tangerine Dream'den Thorsten Quaeschning modüler synth çalıyor, bir de trombon var (!). Açılış ve kapanış parçalarının adları koordinat: albüm Berlin'den yola çıkıp Patagonya'da bitiyor. Arada 17 dakikalık "Simulacra" duruyor. Akış servislerinde bu parça üçe bölünmüş, neden bilmiyom.

Eleştirmenler ikiye bölünmüş, verilen notlar 5/10 ile 10/10 arasında geziyor. Övenler albümün genişliğini ve yeni vokal ikilisini tutuyor. Sövenler 70 dakikanın sarktığını, vokallerin ve sözlerin zayıf kaldığını söylüyor. Ortada kalanlar da kadronun henüz oturmadığını, albümün eski işlere göre hafif kaldığını yazmış. Bence iki şikâyet de kâğıt üstünde haklı. On dakikayı aşan üç parça varken bir de iki yeni ses sınava giriyor, bu da grubun her dakikayı hak etmesini gerektiriyor.

Açılış ve kapanış parçalarının adları koordinat: albüm Berlin'den yola çıkıp Patagonya'da bitiyor.

Neden 72? Bogren'in miksi, Hansa'nın odası ve konseptin cesareti albümü 70'in altına indirmiyor. Kimse bu süreyi satış kaygısıyla doldurmaz, o tavrı takdire değer buluyorum. 80'e de çıkmıyor, çünkü uzunluk eleştirisi tek bir huysuz yazardan gelmiyor, birkaç ayrı yerden geliyor. Yeni vokaller de henüz herkesi ikna edebilmiş diil. Pelagic'in 300 adetle sınırlı LP+CD paketi 50 euro, dijital sürüm Bandcamp'te 7 euro'dan başlıyor. Önce dijitali alın, sonra karar verin...