Master Boot RecordComputer Metal

Dot Matrix, Command Prompt, Plug and Play, Socket 7, Turbo Button, Voodoo2, CRT. Bu bi bilgisayarcı dükkânının 1997 fiyat listesi diil, Master Boot Record'un yeni albümünün şarkı listesi. 30 Ekim'de Metal Blade'den çıktı: on parça, kırk iki dakika, ağzını açan yok. Albüm baştan sona enstrümantal. Vokal bekleyen başka kapıya.

Proje İtalyan Vittorio D'Amore'nin, namıdiğer Victor Love'ın. Herif eskiden Dope Stars Inc.'in başındaydı, bi yandan da Keygen Church diye ayrı bi işi var. Kadroda lead gitarda Edoardo Taddei, davulda Giulio Galati. 2024'teki Hardwarez donanımı anlatıyormuş. D'Amore'ye göre Computer Metal ise bilgisayarın insanların hayatında ve hafızasında ne anlama geldiğini anlatıyo. Metal Blade buna "duyusal hafıza" demiş (ne demekse?). Asıl fikir daha somut: her şarkı başka bi metal türüne kafa atıyo. Hardcore, progresif, thrash, melodik, death, senfonik, endüstriyel… D'Amore buna metalin "kodeksi" diyo. Parçalar Cubase'de MIDI ile yazılmış, ana enstrüman bilgisayar, gerçek gitar synth'lerin üstüne eklenmiş.

İlk eleştiriler ikiye bölünmüş. Dead Rhetoric 10 üzerinden 8,5 vermiş, KNAC tam puan. İkisi de bunu projenin en güçlü albümü sayıyo ve on parçanın tür tür gezip yine de Master Boot Record gibi kalmasını övüyo. Angry Metal Guy ise 5 üzerinden 2,5'ta kalmış. Rifleri ve melodileri beğenmiş ama gitarla synth'in birbirine karışıp çamurlaştığını yazmış. "Firmware", "Socket 7" ve "Voodoo2"yu zayıf bulmuş, "Boot Sector"ın da gitarı iyi ama fazla uzun demiş. Komik olan şu: Dead Rhetoric "Voodoo2"yu death metal ağırlığı için ayrıca övüyo, KNAC da "Boot Sector"ı en iyiler arasında sayıyo. Yani aynı parçayı biri baş tacı ediyo, öteki bi kenara atıyo. Üç eleştirmenin de övdüğü tek parça "Command Prompt", açılıştaki "Dot Matrix"i de ikisi anıyo. "CRT" ve kapanıştaki "Ctrl + Alt + Del"i ise yalnızca o somurtkan eleştirmen ayrıca anmış (ironiye bakın).

Thrash rifi ile senfonik katman aynı çorbaya düşerse "kodeks" sözü kâğıtta kalır.

Puanım 72, gerekçesi de şu. Fikir sağlam ve kırk iki dakikada şişkinlik yok. Her parçanın başka bi türe gitmesi enstrümantal albümün en büyük derdine, yani yarıda başlayan monotonluğa doğrudan çare. Bu, kurgunun hakkı. Ama synth'le gitarın karıştığını tek bi eleştirmen söylemiş olsa da bu şikâyet kurgunun tam kalbine dokunuyo: sesler birbirine karışıyosa tür değiştirmenin anlamı da sulanır. Thrash rifi ile senfonik katman aynı çorbaya düşerse "kodeks" sözü kâğıtta kalır. Prodüksiyon, mixaj ve mastering kimin elinden çıktı, Bandcamp'te tek satır yok. Neyin kimden geldiğini bilemiyoruz. Eleştirmenlerin aynı parçalarda zıt düşmesi de bana albümün tutarsız olduğunu söylüyo. Kimine göre en iyisi, kimine göre en zayıfı olan şarkılarla dolu bi plak 80'i hak etmez. Hesap tutturan bi fikrin üstüne kurulduğu ve kendini tekrar etmediği için de 60'a düşmez.

Ha, hazır yeri gelmişken söylüm: dijitali Bandcamp'ten 1 dolardan, istediğiniz fiyata alabiliyosunuz. CD 12 dolar, Avrupa baskısı plak 21,90 ile 26,90 euro arası. "Terminal Green Smoke" diye bi renk de var, monitör yeşili. Konserlerde sahneye Commodore 64 ile Amiga 500 çıkıyomuş. Berlin'de 4 Aralık'ta SO36'da çalıyolar, yolu düşen bi uğrasın. Retro donanım sevdanız varsa alın. Vokalsiz metale sabrınız yoksa önce "Command Prompt"u dinleyin, sonra karar verin…